Mostrando entradas con la etiqueta macaronic. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta macaronic. Mostrar todas las entradas

martes, 19 de septiembre de 2017

ACH, ICH BIN EIN ELEND SÜNDER...

Att Jergen Puckel är tysk, om inte tyskättling, râr det inget tvivel om. Keine mehr Zweifel, dessutom, när han liksom sin landsman Heinrich Faust förskriver sig till den Onde, ger sin signatur i blod... och ger Mefisto följande svar auf Schweutsch (undertecknat har rättskrivit Bellmans usla tyska):


 Ach, ich bin ein elend Sünder,
 mein Contract till Ende går;
 Herz einmal, ich mich verbinder,
 noch zwei år.

Ich soll alle Flicken kränke,
på Spielhusen vare flink,

 altrich på min Ehefrau dänke,
 på Katrink!
 Schönt Fiolen schtemmer.
 Bringt mir Bleck und Penne!
 Fröhlich hör jak dik nu till, tu Fan, vid förschte Fink.


 Mit mein rechte Blut jak schriever
 dich nu dette Refersal,
 det jak mich nu übergifver;
 Ganz fatal!
 Det jak ej will vare nükter,
selten uti Kirchen gå,
 truhget fülle meine Plikter,
 klunke på,
 glemme alle kremper.
 Stockholm den Nofember,
 Manu mea propria, auf Krugen Rosenthal.





lunes, 21 de agosto de 2017

MUNDINOVI

Mundinovi, mundinovi,
lleguen, segnoras; lleguen, segnoris;
verán cosis novis,
galanis, curiosis
e maravigliosis.

Pasen y verán
un mundo que es falso,
pero de verdad.

Un mundo más raro,
más chico y más frágil,
más tierno y fugaz.

Todo es parecido,
aunque no es igual.

La lluvia que cae
no moja jamás.

El viento que pasa
no va más allá.

¡Mundinovi, mundinovi!
¡Un mundo que es menos
y, a la vez, es más!


Los cinco primeros versos de este poema, escritos en español italianizado, proceden de una canción del siglo XVI que anunciaba el comienzo de la función en un teatrillo mecánico.